برای بال زخمی پروانگان میهنم…برای ابراهیم متین و هادی کشتکار و اکبر  و الله قلی جوکار و برای…

برای جانبازان ایرانم…

 

درنای پیر چله نشسته بر برج بیضه ها

عقرب سیاه دیدگان ماه را کور می کند

زمان خسوف نزدیک است

به عقربه ثانیه گرد می آویزم

ودر خود می چرخم

ودر خود ویران می شوم.

آونگ سه بار می کوبد

سه بار می کوبد

آمبولانس روی تن من و تن جاده

رسید به انتهای خسوف

هی خون استفراق می کنم روی سپیده ی سحر

ولکه دار می شود ملافه ی عصمت

تف سر بالاست حدیث نفس.

سرد است هوا انگار

سرد است هوا

دستها را لای پایم می گذارم

که داغ است٬ داغ

خورشید شفق در خون نشسته

زمان باز نمی گردد

باز نمی گردد

سه ساعت.

درنای سپید نشسته بر برج بیضه ها

ساعت از سه گذشته

سرد است و من می لرزم 

و من می خوابم

ومن تمام می شوم با تمام ثانیه ها

تمام می شوم با تمام جاده ها

تمام می شوم با تمام حجم خسوف.

                                                                                    ۷/اردی بهشت/۱۳۸۲

                                                                                            اهواز

Advertisements