چشم براه بانو…

1-حالا به نیمه این دل کوچکم رسیده ام

می خواهم دلم را برایت بنویسم

دیر وقت است

یکراست باید رفت سراغ اهل احترام وعلاقه

باید هوای از ما بهتران را برای اهل  پروانه معنا کنم

خدا را چه دیده ای بانو…اصلا.

اصلا شاید عینک آفتابی برای رنگی دیدن دنیا نباشد!

اصلا چرا دنیایمان باید رنگی باشد

 سیاه وسفید هم خوب است .خاکستری هم…!

2-تمام اندوه دنیایت از آن من و تمام واژگان سبز خدا از آن تو

آخر چرا به عشق رخصت نمی دهی ؟

دیشب ذکر پیاله ی آب بود و حضرت حافظ

آب روشنی است

اما پیاله ی شکسته چه؟

3-حالا من کجای این روزگار نامراد

حرمت گل سرخ را شکستم خدا می داند

هی  دردت

            به جان بغض بی قرار شکسته ام

مگر کجای این شب تیره چشم من و فانوس و کوچه به هم گره خورد؟

مگر من کجای این هوای خراب هر چه باداباد گمگشته ام؟

مرا کجا میان شبانه های عاشقانه ات جا نهادی ؟

مگر من نیایش لحظه های رستنت نبوم

                                                  بانو….؟

آخر کجا،کی،چگونه لای شب بو های ناب نایاب فراموش شدم؟

4-دستم از دار دراز دنیا کوتاه و

چشم براه بانوی بارانم

چه خیال…

حالا تو هم بیا و بر این چله نشینی عاشقانه بخند…!

                       تیر ماه/86

                      بندر بوشهر